Villa Pluis Blog


Loading

Mijn angst tijdens en na de zwangerschap

Nu ik er aan terug denk lach ik er om. Want wie staat er nu 10 minuten een appel schoon te rauzen onder de kraan om hem vervolgens te schillen? Met een uitgekookt mesje om zeker te weten dat ik een appel zonder gekkigheid zou eten. Achteraf bleek dat ‘die gekkigheid’ niemand minder dan alleen ikzelf was.

Als je me vooraf had verteld dat ik die panische moeder zou worden, die overal van in de stress zou schieten had ik je heel hard uitgelachen. Ik was die harde Rotterdamse, hart op de tong, vallen en opstaan mentaliteit. Zo ben ik tenslotte ook groot geworden. Maar het tegendeel bleek.

Toen ik zwanger was van E liet ik alles staan waarvan ik dacht dat het misschien toch wel slecht voor de baby was. Koffie? De een zegt maximaal 4 kopjes, de ander maximaal 1. Dan maar niks, dus geen druppel meer gedronken. Cola? Het was afkicken van de suiker, maar net zo: ik dronk het echt niet meer. IJsjes? Overgeslagen, want vieze machines. Fruit? Ik stond letterlijk het schilletje er af te wassen, om vervolgens mijn appel te schillen. Buiten de deur eten was ook geen optie meer. Ik was bang voor alles. Mijn man mocht niet meer koken, ik wilde alles perse zelf schoongemaakt hebben. Inclusief de hele keuken, want misschien zat er wel iets op het aanrecht waar de baby ziek van zou worden.

Buiten het controlegedrag omtrent voedsel heb ik een fantastische zwangerschap gehad. Ik fietste er zo doorheen, op wat maagzuur en dikke voeten na heb ik nergens last van gehad. Zelfs toen de uitgerekende datum (tijdens een hittegolf) naderde was ik nog lang niet klaar met zwanger zijn. Sterker nog: ik heb gehuild dat het bijna voorbij was! Wat daar de reden van is vertel ik je een andere keer. Waar ik wel blij mee zou zijn was dat ik niet meer zo paniekerig over eten hoefde te doen. Ik had de zwangerschap dan goed doorlopen en mocht weer eten wat ik zou willen. Heaven!

Dacht ik. Na de geboorte van E werd mijn behoefte aan controle niet minder. Het werd alleen maar erger, ik draaide helemaal door. E mocht niet vastgehouden worden als diegene niet eerst zijn of haar handen gewassen had. Ik had een mooi excuus: ze is nog zo klein en kwetsbaar. Iedereen deed braaf wat ik zei, want ik flipte volledig als niet gebeurde. Het handen wassen werd wel een dingetje: Op een gegeven moment waste ik wel 50 keer op een dag mijn handen. Ze zaten vol kloven en pijnlijke plekken, maar waren mijn ogen nog niet geopend. De angst voor bacteriën werd alsmaar groter: Ik stond zelfs tijdens het douchen mijn handen te wassen.

De eerste wandeling met E buiten was een ramp. Het was een graad of 30 en we wilden een stukje door de polder. Er stond een windje, niet te gek. Ik flipte aan alle kanten: We moeten naar huis, het waait te hard, zo loopt ze een longontsteking op. Mijn man moet zeker weten 360 graden met zijn ogen gerold hebben, maar we zijn terug gegaan. Elk verhoginkje in de weg zorgde bij mij voor een vorm van zenuwinzinking: pas op, straks krijgt ze nog een hersenschudding.  Ook dwong ik mijzelf om de 2 minuten te stoppen om te controleren of ze niet te warm was en of ze nog wel ademde. Lang wandelingetje.

Een week later moest ik (vanwege mijn schildklierproblematiek, hierover schrijf ik later meer) bloed prikken in het ziekenhuis. Eefje was een week of 3 en mijn man en E gingen mee. Lopend, lekker met de kinderwagen, het was hoog zomer. Op een meter of 30 voor het ziekenhuis kreeg ik een paniekaanval: E MOEST terug naar huis, we gingen naar een ziekenhuis. Een ziekenhuis! Allemaal zieke mensen verzameld op 1 plek. No way dat mijn kind iets op zou lopen omdat ik perse wilde dat ze meeging. Mijn man keek me stomverbaasd aan, maar ook ditmaal deed ‘ie braaf wat ik vroeg. Of eerder: wat ik van hem verwachtte.  Het liep aan alle kanten uit de hand: Liet ik een luier vallen, gooide ik hem weg en pakte een nieuwe. Speelgoed van E wat gevallen was moest uitgekookt worden. Net zoals schone kleertjes. Mijn katten die altijd op nummer 1 stonden, ze mochten niet in de buurt komen van E.

Helaas zorgde de bacteriefobie ook voor de angst om E kwijt te raken. Ik kreeg allemaal donkere gedachtes die elkaar opvolgden, waardoor ik dag in dag uit aaneengesloten enge beelden door mijn hoofd zag gaan. Als ik met haar over de brug reed zag ik hoe deze instortte en ik met haar te water zou raken, dat ik haar niet op tijd los uit de maxicosi kon krijgen en haar zag wegzinken. Wanneer ze haar eerste hapje kreeg bedacht ik me dat ze kon stikken en niemand haar kon helpen. Als ik ‘s avonds haar slaapzakje dicht ritste zag ik voor me dat ze niet meer leefde en dat we op haar begrafenis waren. Als ze dan op bedje lag en wij waren beneden ging ik om de 3 minuten naar boven om te controleren of ze nog leefde. Iedere keer op weg naar beneden zei ik tegen mezelf: Het gaat goed, je kan best over een half uurtje pas gaan kijken. Maar zodra mijn billen de bank raakte schoot de angst er al in: Ze heeft maar 1 minuut nodig om te stikken…  En daar ging ik weer, de trap op. Die boze gedachtes namen mijn leven letterlijk over: Alles wat ik deed werd geleid door doemscenario’s en angst om haar kwijt te raken, maar ook de angst dat ik niet meer voor haar kon zorgen of dood zou gaan en zij me nooit zou kennen. Ik zag voor me hoe mijn man E over mij zou vertellen. Zij op zijn knie kijkend naar een foto van mij. Ik kon niet meer stoppen met huilen.

Slapen deed ik nauwelijks. Elk uur zette ik de wekker omdat ik moest controleren of ze nog wel ademde. E kon omrollen vanaf het moment dat ze 2 maanden was en met 4 maanden rolde ze zelf weer terug. Ik had totaal geen vertrouwen in haar, want ik was bang dat zodra het nacht was ze zou rollen en niet meer terug zou kunnen, ik niet wakker zou worden en haar dood zou aantreffen. Ik zou mezelf wat aandoen, letterlijk! Tegelijkertijd maakte ik me zorgen over mijn man: Hoe zou hij zonder E en mij verder moeten? Hij zou kapot van verdriet zijn.

Omdat ik niet over de angst heen kwam E niet te kunnen helpen als er echt wat aan de hand zou zijn, besloot ik op aanraden van mijn lieve vriendin een EHBO cursus voor babies en kinderen te volgen. Ik zal heel eerlijk zijn: ik had dit moeten doen voor ik bevallen was. Elke situatie die omschreven werd zag ik E als slachtoffer en zat ik te janken. Niet een paar tranen of een rilling: nee, moeten stoppen met leren en volledig tot rust zien te komen. Uiteindelijk heb ik de cursus wel behaald en het geeft wel een vorm van rust.

Toch sloeg de paniek toe als E koorts had. Ik had geleerd dat kinderen tot 40 graden koorts mogen hebben. Op een avond was het raak en ik belde de huisartsenpost, omdat we merkten dat E echt niet in orde was. We konden langskomen en na een onderzoek van de dokter bleek dat ze inderdaad een infectie had. We kregen een recept mee voor een kuur waar ze meteen mee moest starten. Eenmaal thuis deed ik het kuurtje (wat al was bereid door de apotheker) in het bijgeleverde spuitje en op dat moment bedacht ik me dat die apotheker misschien E wel wilde vergiftigen! Ik raakte volledig in paniek en ben weggelopen, omdat mijn gedachtes volledig met me aan de haal gingen en ik niet meer wist wat waarheid en bedrog was. Mijn man heeft de kuur aan E gegeven, omdat ik er op dat moment van overtuigd was dat ik mijn kind zou vergiftigen.

Inmiddels waren we ruim 6 maanden verder en ik had helemaal niet door dat ik veranderd was in een feeks. Dat ik een vreselijk mens voor mijn man was en op deze manier ook geen goede moeder voor E kon worden, ze zou namelijk nooit kind kunnen zijn als ik zo door bleef gaan. Het werd langzaam duidelijk toen ik voor de zoveelste keer, maar nu met tranen in mijn ogen, mijn kapotte handen stond te wassen. Een paar dagen later reed ik in de auto en ik kon niet van de weg af waar ik er af wilde omdat er een vrachtwagen de weg blokkeerde, dus ik besloot door te rijden, te keren, en via de andere kant de weg te verlaten. 5 minuten later reed ik dus op hetzelfde punt maar dan aan de andere kant van de weg. Omdat diezelfde vrachtwagen inmiddels gedraaid was kon ik er weer niet af. Ik brak en begon te schreeuwen, te gillen en keihard te huilen. Ik ramde op mijn stuur en wilde eruit. Ik besefte me op dit moment dat ik al veel te lang veel te ver over de grens gegaan was.

Ik besloot om hulp te gaan zoeken en ik kon via de huisarts terecht bij PsyQ. Daar ging ik praten met een psycholoog. Tijdens deze gesprekken ga je eerst heel diep en er kwamen zulke angstaanjagende gedachtes naar boven waar ik zelf van schrok. Zij adviseerde me om te starten met een angstremmer (antidepressiva). Dit wilde ik niet. In het verleden heb ik al eens medicatie hiervoor geslikt en ik moet zeggen dat het wel werkte, het haalt het scherpe randje er vanaf. Maar door het ontwikkelen van een angststoornis was ik ook een enorme hypochonder geworden. Wat als ik op lange termijn ziek kon worden van die pillen? Nee, ik zou het zonder medicatie gaan doen. Bovendien slik ik iedere ochtend al medicijnen voor mijn schildklier en 2 pilletjes op een dag vond ik wel voldoende. Mijn psycholoog vroeg zich af of het de juiste manier was, maar liet de keus aan mij. Want als ik eenmaal iets ik mijn kop heb…..

Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder en ik praat niet meer met een psycholoog. Ik ben nog steeds erg gevoelig voor angstige gedachten en situaties waarin van alles mis kan gaan. Vertrouwen op mijzelf en op mijn kindje, op de mensen om me heen. Want E gaat niet dood als mijn man alleen met haar thuis is, hij kan ook voor haar zorgen. Doemverhalen van een ander kan ik (nog steeds) niet aan en enge of verdrietige films kijk ik niet. Zo blokkeer ik bijvoorbeeld accounts op Instagram waar verhalen worden gedeeld waarvan ik van slag raak. Niets persoonlijks, gewoon zelfbescherming. Kop in het zand steken? Prima, maar ik voel me er goed bij.

Eindelijk ben ik de moeder voor E die ik altijd had willen zijn. Ze kan in de zandbak spelen, speelgoed van een ander kindje vastpakken en gebruiken en we kunnen naar het zwembad. Natuurlijk schiet er nog wel eens door mijn hoofd wat er mis kan gaan en ik ga nog steeds niet goed op momenten dat E wordt aangeraakt door vreemden of een kusje krijgt van mensen buiten mijn kringetje. Maar het vergif is uit mijn hoofd, althans, zo voelt het. Ik heb rust in mijn donder. En die vreemde kusjes? Die wassen we er vanavond wel van af 😉

PS. Een angststoornis is iets waar 1 op de 5 mensen last van heeft. Je bent niet gek, stom of raar als jij die ene bent!

Heb jij ook een angststoornis of merk je dat je vervelende gedachtes hebt? Blijf er dan niet (te lang) mee rondlopen! Maak het bespreekbaar met familie en/of vrienden of ga naar je huisarts en vraag om een doorverwijzing. Op de website www.heyhetisoke.nl vind je een hoop informatie en tips. 

Leave a Comment